اگر به منهيّات حجّ نگاهى بيندازيم مىبينيم كه مهمترين و بارزترين آنها چهار دسته مىباشند كه عبارت‌اند از : « رفث » به معناى آميزش جنسى و تمام مقدّماتش ، « جدال » ، « نافرمانى » و « صيد و شكار » كه در آياتى ديگر ذكر شده است . منهيّات ديگر احرام نيز از همين چهار مورد نشأت يافته‌اند كه ترك آرايش يكى از آنهاست . مستحبّ است انسان در حجّ ژوليده موى باشد . خداوند نافرمانى و گناه را درج حرام شمرد . و اين به اين معناست كه فخرفروشى انسانها براى يكديگر در حجّ ممنوع مىباشد و آن بدين علّت است كه خودخواهى و تفاخر در حجّ جايى ندارد . در حديث شريفى آمده است كه : « هيچ منسكى از مناسك حجّ نزد خدا محبوبتر از سعى نيست زيرا كه ستمكاران در آن خوار و ذليل مىشوند . « 1 » » پس دراين راه تمام اعتبارات ، موانع و خودخواهىها سقوط مىكنند . . تا همگان از بركات حجّ بهره‌مند شوند . در سورهء مائده هنگامى كه قرآن از قربانى كردن و شتران قلّاده‌دار بحث مىكند مىفرمايد : ( . . . وَتَعَاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَالتَّقْوَى وَلَا تَعَاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ . . . ) . « . . . و كمك كنيد يكديگر را بر نيكوكارى و پرهيزكارى و كمك نكنيد بر گناه و ستم . . . » بنابراين هدف از برگزارى مراسم حجّ يكى كردن نيروهاى ما مسلمانان مىباشد ، و اگرا مروز اين تشتّت را مشاهده مىكنيم و اگر

--> ( 1 ) - فروع كافى ، ج 4 ، ص 434 ، ح 4 .